Trendzootje

Tijdens een bezoek aan Barcelona met carnaval troffen we daar de meester himself: Alexis Rom, grafisch ontwerper en illustrator.

We werden met open armen ontvangen in zijn studio vlak bij de dierentuin. Ring the bell of the blue door…

Een ruime, maar niet al te grote studio, een grasgroene muur en aan alle kanten de typerende Rom-ontwerpen: speels, swingend, sprekend, strak.

Drukpersen,  zelfgemaakte stempels, houten handgesneden poppetjes en de typerende creatieve puinhoop van een echte Meester.

Een ontwapenende persoon: “wil je koffie?” Op de binnenplaats kwam hij niet meer: “daar zit een merel en ik wil haar niet wegjagen”. Op de ruiten een hommage aan die merel. Dan de zeef van de pers maar in het keukentje schoonmaken…

Bijzonder, dat we een kijkje achter de schermen krijgen. Hij laat ons van alles zien: de projecten voor de stad Bilbao, zijn recente posters voor het carnaval die overal in de stad zijn opgehangen, zijn fantastische zeefdrukken en schilderwerken.

Daarna even samen lunchen bij een lokaal tapasbarretje. Onze gesprekken gaan over van alles en nog wat: zijn liefde voor de Vespa, zijn levensgezel die een Vespa shop runt en de lange tochten die hij er op maakt: Marseille, Sicilië en deze zomer misschien naar Tanger. En hopelijk dit jaar nog Rotterdam: een prestigieuze prijs hoopt hij daar in de wacht te slepen. En passant tipt hij ons nog de meest geweldige tapasbar van Barcelona.

Waar we de volgende dag moeten toegeven dat het werkelijk onovertoffen is, dit kleine onooglijke propvolle cafeetje met de lekkerste tapas ever. “Just push yourself in there, they will serve you!”

Het zou echt geweldig zijn als Alexis de Rotterdamse prijs wint… maar is het een goed plan hem te trakteren op Nederlands culinaire tegenprestatie: de patat met?

February 26th, 2010 | Category: Bijzonder | Leave a comment

Dit is zo mooi, dat moet je even bekijken….Als een verfijnde cocon maakt de Franse Aude Tahon haar kleding-fragiel, transparant en licht.

Tijdens haar antropologie-studie maakte ze kennis met de textiele technieken die haar zozeer aanspraken, dat ze deze begon te gebruiken in haar kleding.

Koreaanse knopen, batik, papier bewerking, het zit allemaal in haar kleding en draagbare objecten verweven. Zelf zegt ze over haar werk: ” In een wereld waar mensen de tijd niet meer nemen, vindt mijn werk een rustpunt, als een pauze”.

Kunstig is het beslist: knopen zonder het touw door te knippen-een eindeloze draad eindigend in een kunststuk. Voor die artistieke trouwlustige durfals onder ons: als je iets bijzonders zoekt….een prachtig uitgangspunt, zoals de Amerikanen het zeggen: “when you tie the knot.”

November 30th, 2009 | Category: Bijzonder | Leave a comment

Vroeger mocht ik graag wegdromen in het gemeentemuseum in Den Haag.

Mondriaan had zo’n verbluffend drieluik van drie vrouwen in verschillende stadia van hun leven, met prachtige lege ogen.

Van die ogen die eindeloze ruimte bevatten, al wakend slaapwandelend, een universum op zichzelf. Een cyclus van geboren worden, leven en uiteindelijk sterven. Met veel kleur, lijn en waterige transparantie. Waardoor het spirituele benadrukt wordt.

Audrey Kawasaki schilderde virtuoos, zo dat je het hout eronder nog prachtig kunt zien, deze heldere beelden. Ook weer met lege spirituele ogen. Wijd uit elkaar staand, alsof we van een andere planeet zijn.

Haar werk is een weerspiegeling van Art Nouveau met een vleug Japanse manga erdoorheen gewoven. Gaudi meets Sailor Moon.

Maar er zijn er nog veel meer die op dit moment die combinatie van kinderlijk, soms licht erotisch en duister mysterieus in hun werk maken. Veel van deze kunstenaars doodlen gedachtenloos hun lijnen, waardoor de meest aparte fantasieën uit de mens naar boven borrelen.

Diezelfde cyclus die Mondriaan in zijn drieluik gebruikt, zie je terug in de grillige, sprookjesachtige, soms duistere illustraties van deze tekenaars.

Tim Burton gebruikt deze kleuring in zijn werk, zijn karakter Emily uit de Corpse Bride is er een die tegen de cyclus van dood aanleunt.

Maar het werk van Anne-Julie Aubry, een Franse illustratrice, flirt weer met het kinderlijke. Haar werk ademt een donkere sfeer, dat wat zijzelf omschrijft als ‘Dark Art’.

Spiritueel, dat zeker. En toch onschuldig. Of is het een uiting van de diepgewortelde angst in ons dat we worden opgeslokt door de boze buitenwereld? De kleurloze grauwe omlijsting van vliegende of dansende lichtgevende kindfiguren…de ziel?

Uit hetzelfde land komt illustratrice Adolie Day, haar werk is wat gladder en buitenaardser-zij werkt duidelijk met de computer waardoor het meer wegheeft van het werk van Catalina Estrada, eerder genoemd in dit blog.

En Anne Cresci, ook een française, die haar kinderlijke sprookjeswereld op papier tovert. Hollie Hobbie goes Gothic, zou je kunnen zeggen Het is machtig mooi, die tegenstellingen.

October 5th, 2009 | Category: Bijzonder | Leave a comment

Soms hou je even je adem in als je iets ziet wat onwerkelijk mooi is. Knipper nog eens met je ogen, dit kan niet waar zijn. Iemands vaardigheid lijkt zijn grens soms niet te kennen.

Daarentegen zie je ook de zo menselijke kant met zijn gewone dagelijkse beslommeringen.

Neem nou het blog van de decoupage artieste Aaoyama Hina. Haar blog is voor mij althans, niet leesbaar, ik ken geen japans. Dat maakt het natuurlijk ook wel onbegrijpelijk spannend. Tussen de regels door zie je hoe ze foto’s plaatst van gewone alledaagse dingen naast hetgeen dat haar zo bijzonder maakt: haar fijnvingerige meesterschap met papiersnijden.

De fascinatie voor de broodbakmachine. Placemats in een restaurant. Haar tripjes naar Mont Saint Michel en foto’s die we allemaal wel maken: vakantiekiekjes, dingen die we voor onszelf willen vastleggen. Herinneringen. En daardoorheen gevlochten, soms bijna achteloos: Aoyama’s dromen van papier. Adembenemende dromen, dat wel. Vlinders, elfen, (mij soms iets te zoet) vissen en planten, teksten en sprookjes. Uitermate precies en gedetailleerd gesneden uit papier. Papier knippen alsof je met zwarte inkt een tekening maakt op een vel. Haar vlinders sluit ze soms op in transparante acryl kubussen, gevangen in het licht, bijna alsof ze ademen. 

Met ongekend vakmanschap. Ik vind het best wel eens oneerlijk….

February 6th, 2009 | Category: Bijzonder | Comments (1)

Soms moet je jezelf eens lekker promoten: nou hier komtiedan.

Vorige week heb ik een tweetal reuzelampenkappen afgeleverd bij de lokale verfwinkel. Er hing al een op maat geverfd kapje in hun etalage, maar ter promotie leek het ze leuk om twee grote mega-kappen op te hangen. Na enig wikken en wegen besloten we tot een jongen en een meisjes-kap. Formaat van 55×55x45. De vliegtuigenlamp is weliswaar wat minder spectaculair maar niet minder leuk, met het schilderen was ik wel even zoet.

Allereerst wilde ik de meisjes kap alleen met vlinders doen, maar het bleek een uitgelezen formaat om de drie ‘ethnische’ kindjes eens in het licht te zetten. Voorheen maakte ik die alleen op losse schilderijen, zie de Hartendief site/illustraties. En doe eens gek met glitter: bling-bling van de bovenste plank. Hah!

Zie hier het resultaat. Niet slecht, toch?

November 28th, 2008 | Category: Hebben! | Leave a comment

Het lijkt idioot, maar ik stuit telkens weer opnieuw op Amerikanen die leuke dingen doen.

Nou is het sinds de verkiezing weer hip om met Amerika te showen, maar laten we wel wezen: er komen misschien veel slechte inloeden van over de grote oceaan, maar ook erg veel moois en waardevols. Een haat/liefde relatie, zou ik zeggen. Ter tegengif veel Bill Bryson lezen.

Ik blijf een fan van de fifties stroming, die volgens mij een revival beleeft of binnen een jaar zal beleven.

Weer een briljante Amerikaanse illustrator is Matte Stevens , die met zijn geheel eigen stijl en handschrift het ‘Parijs’-gevoel uit de fifties naar boven weet te 

toveren. Hij werkt voornamelijk met gouache, op zijn blog kun je een sneak-preview krijgen in zijn huis en leven. 

Zijn visie op Amsterdam Damrak is buitengewoon hip, de frivole pandjes en druk toeterende autootjes, (was die grote stad in het echt ook maar zo leuk) hij is zeker van plan er met zijn muze nog eens vakantie te vieren.

Werken van Matte zijn te koop via Etsy , hij print ze zelf. Of een originele via de galerie.

‘The Crafty Fox says goodbye to the visitors’ is een van de leukste.

Lekker.

November 14th, 2008 | Category: Muurkunst | Leave a comment

Madge

Nerdbot studio

“We are the Robots’ klonk het in de jaren 80 uit de speaker van mijn toenmalige appartement.
Kraftwerk was toen echt mijn ding. En ooit op tv de beelden van die intrigerende zwart-witte SF-film Metropolis, hergebruikt in een clip van Queen. Of de geweldige robots die je in de jaren 60 series voorbij zag schuifelen.  Robots ademen een ‘je-ne-sais-quoi’ van vervlogen romantiek, met hun aandoenlijke metaalheid en de geur van industriële vooruitgang.

Norman the Doorman

Weliswaar eentje die nu achter ons ligt, de eenentwintigste eeuw is immers aangebroken en de industrie is ’schoon en steriel’ geworden. De smerige arbeider uit de fabriek is vervangen door een kantoormens. Nouja, even kort door de bocht dan.

Hootimer

Er zijn mensen die op een unieke manier deze metalen sfeer aandoenlijk weten vorm te geven met afgedankte spullen. Nicholas en Angela bijvoorbeeld, een echtpaar uit Kansas, maakt de geweldigste Robots van hergebruikte materialen. Nerdbots noemen ze ze. Aandoenlijkheid ten top en indeed VERY lovable zijn ‘Madge’, die van squaredansen houdt en dol is op beugels, ’The Brain’, de superstoere ‘Norman the Doorman’ die al je boodschappentassen draagt en ‘Sweetness’ met haar metalen puddingvorm rokje. Zoals de huidige trend van nu heeft elke Robot een eigen persoonlijkheid met bijbehorende hobbies en karaktertrekjes. De een heeft een schildercursus bij Bob Ross gevolgd, de ander bakt graag worteltaart. Misschien tijd voor een Hyves op dat vlak? Meld nu uw knuffel of uw kunstwerk aan…

Mijn all time favoriet is ‘Hootimer’, maar dat zal wel te maken hebben met mijn huidige uiltjesgekte. Helaas hebben de meeste Nerdbots al een baasje gevonden…..

October 20th, 2008 | Category: Gewoon leuk | Comments (2)

Een geestige vertaalslag van concept naar produkt is de dekbedovertrekset van Snurk beddengoed. Letterlijk is een fotoprint van een set kartonnen dozen als uitgangspunt gebruikt om een dekbedovertrek te bedrukken, met als doel de Stichting Zwerfjongeren in Nederland een handje te helpen. ‘Le Clochard’, heet het poëtisch. Niet alleen gewoon leuk om onder te slapen, maar het spreekt ons ‘groene’ gevoel als consument ook nog aan. En het is net echt. Misschien ook een idee voor een behangetje.

Mmmm, maar stel je verder eens voor: onder de blauwe hemel slapen, of onder de sterren? Beter dan onder de groene zoden! Slapen in een tent dan maar. Of in een blokhut. En voor je het weet rollen de prints uit je mouw. Leuk idee…..

October 13th, 2008 | Category: Hebben! | Comments (1)

 Als je erop let, zie je ze ineens overal: Uiltjes. Uiltjes op stofprints, muurstickers, behang, babykleertjes, boekjes, bordjes en kopjes, hangers voor om je nek, uilen in je oren….

Hanger BoyGirlParty

Yumi print

De uil als mythisch wezen staat bekend om zijn wijsheid, maar de Uil van dit moment is niet alleen daarom zo in de picture. Het is meer de beweging eromheen die het ‘m doet. Sinds de friemelige bloem-en plantdessins waarmee Tord Boontje furore maakte, is er een revival op het gebied van folkloristische prints, met name van prints uit de Oosteuropese volkskunst. Vooral de volkssprookjes uit die streken blijken een rijke bron van inspiratie voor veel dessinontwerpers of illustrators. Fijngelijnde heldere kleurvlakken, silhouetten, streepjes en stippen typeren deze stijl. Neem nou de prints van Catalina Estrada, begenadigd illustrator uit Spanje. Weliswaar is ze niet afkomstig uit deze streken, haar wortels liggen namelijk in Zuid-Amerika, maar je ziet in haar werk onmiskenbaar de invloed van de Oost-Europese volkskunst.

Roemeense, Russische, Tsjechische en Hongaarse invloeden rukken eigenlijk stilletjes op in het geweld van de Amerikaanse ‘cultuuroverheersing’. Neem nou het sprookje van de Raaf, de Vos en het kaasje. Dit verhaal typeert de sfeer van de klassieke Oosteuropese volksvertelling. ’Waar is de uil in dat verhaal dan?’ zou je zeggen… deze laat zich natuurlijk nooit een kaas uit z’n snavel praten zoals die hebberige raaf. Maar je ziet hem in gedachten wel zo zitten, in de boom….op een zijtak, precies wetend wat die slimme Vos van plan is. Zwijgend…

Very Kiki

De Uil is een soort sublimatie van het volkssprookje. Hij staat voor het oude ambacht, de kennis van het vak, de stilte van de tijd, de diepte van een cultuur. De wijze uil WEET, hij is de Boeddha in de boom, die in de donkere nacht ons wakkere onderbewuste vertegenwoordigt.

October 5th, 2008 | Category: Hebben! | Comments (1)